Pieśni kościelne

W średniowieczu panowało silne powiązanie kościołem ludu. Dzięki takiej zależności pieśni w kościele miały szansę rozwoju. Tak naprawdę jeśli chodzi o powstanie pierwszych pieśni religijnych średniowiecza, to miało to miejsce w Bizancjum. Z okazji różnych uroczystości kościelnych śpiewano wówczas śpiew w postaci hymnów, które były tylko w postaci jednogłosowej. Ciekawe jest to, że znajdowały się tutaj wówczas elementy muzyki ze świata starożytnego, czyli z Izraela, Grecji oraz Asyrii. Nazywane były chorałami, ponieważ wszyscy zebrani z kościele tworzyli chór. Charakter tych pieśni nie zmieniał się przez jedenaście wieków, co jest wynikiem niewiarygodnym. Później jednak przechodził różne przemiany. Dopiero po tym czasie muzyka tego typu wpłynęła do Mediolanu, czyli do świata Zachodu. Mówi się, że dzięki takim pieśniom kościelnym święty Augustyn doznał nawrócenia. Były one uważna a najlepszą formę modlitwy. Później zaczęły powstawać pierwsze szkoły śpiewy, szkolące młodzieńców do śpiewu chorałów kościelnych.

Szabat to najważniejsze święto judaizmu, które m miejsce co tydzień w sobotę i trwa przez cały dzień. Oprócz wszelkich rytuałów takich jak modlitwa, jałmużna, czy też post ważne jest śpiewanie specjalnie przygotowanych na tę okazję pieśni. Judaizm uważany jest za religię sztywną, dlatego również pieśni muszą mieć ściśle określoną budowę. Na szabat śpiewa się tradycyjne pieśni żydowskie. Każdy wyznawca tej religii ma obowiązek znać te pieśni. Jednak pomimo tego jest to dzień radosnych pieśni, śpiewanych w duchu wiary. Są one rodzajem modlitwy, mówi się, że zawierają ducha szabatu. Pieśni takie określane są jako zmirot. Wywodzą się ze średniowiecza. Ważne jest, aby śpiewać pieśni po każdym posiłku, co jest wyrazem zachwalenia tak wspaniałego dnia. Szczególnie ważne są podziękowania kierowane szczególnie do Boga oraz do proroków. Zazwyczaj podziękowania te są bardzo długie i podniosłe. Dzięki temu czuje się podniosłość chwili. Każda pieśń śpiewana jest do końca, bez skracania tekstu i melodii.

Bernardyni polscy bardzo byli zaangażowani w twórczość religijną, między innymi w tworzenie pieśni. Do dzisiaj zachowały się rękopisy wielu znanych zakonników. Można je obejrzeć w wielu muzeach jako oryginał lub też jako kopię. Pieśni takie charakteryzowały się zwrotem do Matki boskiej, gdyż w zakonie tym istniał jej kult, szczególnie jeśli chodzi o Matkę Niepokalanego Poczęcia. Dzięki takiej pieśni możemy się sporo dowiedzieć o życiu Matki Boskiej. Wiele z nich to specjalnie stworzona na boże Narodzenie kolędy i pastorałki. Bernardyni tworzyli pieśni o charakterze podniosłym. Mają one charakter modlitwy. Często formowano je także w charakterze prośby skierowanej do Matki boskiej. Zawsze wyrażały one wielką wiarę. Jednak największą popularność przyniosły pieśni o charakterze fabularnym. Przypominają one legendy, lecz są w formie śpiewanej. Były one łatwe do zapamiętania, krótkie, aby wierni mogli śpiewać razem z chórem. Refren zawsze wpadał w ucho. Często zdarzały się też nawiązania biblijne.