Pieśni kościelne

Pieśń liturgiczna wiąże się z rytuałem odprawiania mszy świętej. Związane są jednak z pewnymi świętami, które dyktują rodzaj i charakter śpiewanych pieśni. Dlatego właśnie każda z nich ma zupełnie inny nastrój i budowę. Najważniejsze są te, które śpiewamy do Najświętszego Sakramentu, szczególnie do Maryi. Warto wspomnieć, że pieśni związanych z kultem maryjnym jest o wiele więcej niż tych, śpiewanych do Boga. Wiele jest także pieśni poświęconych Jezusowi Chrystusowi. Jest tak ze względu na to, że Pismo Święte poświęcone było głównie jego działalności, w szczególności Nowy Testament. Dlatego takie okazje jak Boże Narodzenie, czy też Zmartwychwstanie nie są nam wszystkim obce. Szczególnie ważne są też pieśni na Adwent, które wprowadzają wiernych w szczególny nastrój zadumy, zamyślenia, zastanowienia się nad własnym życiem. Przybliżają nas również do Boga. Jeśli chodzi o pieśni Wielkiego Postu, tutaj nabierają one zupełnie innego przekazu i wyrazu. Są smutne, wyrażają cierpienie Pana Jezusa.

Jedną z najbardziej charakterystycznych pieśni chrześcijaństwa średniowiecznego jest chorał gregoriański. Była ona bardzo popularna w kościele o obrządku rzymskokatolickim oraz a kościele anglikańskim. Miała szansę rozwinąć się w Europie Zachodniej. Chorał jest bardzo charakterystyczny między innymi ze względu na to, że mógł być śpiewany jedynie przez głosy męskie. Kiedyż chodziły legendy, że mogą go śpiewać jedynie osoby powołane i natchnione przez Boga. Wówczas najpopularniejszą jego formą był śpiew jednym głosem, czyli jednoosobowy. Na początku powstawały jej różne formy, jednak najbardziej przyjęła się monofonia. Charakteryzuje się podniosłym stylem. Przekazywana jest w różnej formie, czasem jest to prośba, czasem podziękowanie, a czasem forma chwalebna. Muszy być ona harmonijna. Później mogły je śpiewać również kobiety, dzięki czemu nabrała ona świeżości i urozmaicenia. Były one wyśpiewywane bez pomocy jakichkolwiek instrumentów. Tekst zawsze rozbrzmiewał w języku kościoła, czyli łacińskim.